De Hoge Kampen 11  |  8141 VL Heino  |  Netherlands  |  +31 (0)572 39 25 30  |  info@kacema.nl  |  IBAN NL35RABO0125398891  |  BIC-CODE RABONL2U

Ervaringen

 

mei 2007 – mei 2008, Esther van der Hoeven

Op m’n 25e, ik was net terug van een jaar werken en reizen in Australië en Nieuw Zeeland, bedacht ik me dat ik heel graag nog een jaar, het liefst alleen, een mooi vrijwilligersproject ergens in Afrika zou willen doen. In eerste instantie ben ik gaan werken om geld te sparen en dacht: “er komt vast een keer iets op m’n pad…” Dit gebeurde in september ‘06.

Dit project trok me aan omdat ik er zelf een hele grote invulling aan kon gaan geven ook vond ik belangrijk dat de stichting klein, eerlijk en zeer transparant was/is, elke euro gaat naar Kawambwa. Toen ik in contact kwam met de secretaris van Stichting Kacema, Conny Snoep, werd ik zo enthousiast dat ik er helemaal voor wilde gaan. Ons eerste gesprek duurde dan ook ongeveer een hele dag 🙂

Door mijn enthousiasme raakten een aantal vrienden in de modus om mij te gaan helpen geld in te zamelen om zodoende een goed huis te kunnen bouwen in Kawambwa. Vooral Ilse Heining heeft er enorm veel energie in gestoken om d.m.v. een geweldig feest (Hoevelaken for Africa) voor zo’n 600 Hoevelakers een groot geldbedrag in te zamelen, bijna €40.000! Ilse is nu de voorzitster van het Kacema Study Fund (studiefonds voor vervolg onderwijs) (www.kacemastudy.nl).

In mei ‘07 vertrok ik. De ontvangst in Kawambwa, na een lange reis, was overweldigend. Een hoop kinderen, een aantal nonnen (o.a. Sr. Maria) en aannemer Wesley stonden me op te wachten. Door dit welkom voelde ik me al heel snel thuis en dit bleef.

Ik woonde bij de nonnen in het klooster, werkte nauw samen met Sr. Maria en ik bouwde voorzichtig een band op met de kinderen, Jennifer en Mrs. Makombe bij de hutjes van het oude Kacema Musuma. Op deze manier leerde ik de cultuur, de blije maar ook de hardheid van het leven in Kawambwa (‘t platte land van Zambia) kennen.

Toen ik aankwam was net bekend op welk stuk grond er gebouwd zou gaan worden, het gras stond nog op schouderhoogte. Binnen een half jaar stond er dankzij het harde werken van Conny, de aannemer en bouwvakkers in Kawambwa, de studenten uit Zwolle, donateurs en alle anderen een prachtig huis en vond de opening plaats op 17 oktober 2007.

New Kacema Musuma Children’s home

Uitverkoren voelde ik me toen ik samen met 12 kinderen en 2 nonnen in het nieuwe huis mocht gaan wonen. Wennen was het ook, aan elkaar en voor de kinderen aan een bed, douche, wc, keuken en een niet lekkend dak boven hun hoofd. Alle begin is moeilijk, zo ook hier, iedereen wilde dat dit een ‘familie’ zou worden…hoe doe je dat? Door gewoon te doen blijkbaar. 

Het familiegevoel voelde ik voor het eerst heel sterk toen er net na de Kerst en Oud & Nieuw het eerste, ‘nieuwe’ kindje werd gebracht. Zijn naam was Jonathan Mulenga, we noemden hem Mulé. Mulenga was net 2 jaar oud, hij woonde bij z’n oude omaatje omdat zijn ouders overleden waren, hij was erg mager en waarschijnlijk HIV-positief. Nadat in het ziekenhuis AIDS en ondervoeding was gediagnosticeerd ging hij ‘on treatment’ en knapte zienderogen op, door de medicatie, goed eten maar vooral door de liefde en warmte die hij kreeg. 

Wat een prachtig jaar heb ik gehad!  

 

Juni 2013, Mirjam en Irma Visserman
Bezoek aan Kacema Musuma  van Miriam Visserman en haar zus Irma.

Op maandagochtend heel vroeg in de morgen kwamen wij in Kawambwa aan met de bus. Hoewel we om 5.30u al bij Kacema aankwamen, stonden Sister Maria, Joyce, Monica en Helen ons al op te wachten om ons te helpen met onze bagage. Ontzettend lief dat ze al zo vroeg voor ons waren opgestaan. Op onze kamer stond een lieve welkomstgroet, waardoor we ons meteen thuis voelden. Tijdens de rondleiding door het weeshuis komen er steeds meer nieuwsgierige kinderen om ons heen lopen. Als één van hen zo brutaal is om mijn hand vast te pakken, is het hek van de dam, dat willen ze dan natuurlijk allemaal! We bekijken ook de moestuin, die er heel mooi bij staat dankzij een eenvoudig, maar slim bedacht irrigatiesysteem.

Daarna lopen we een rondje door Kawambwa met Brian en Damon, want ik ben erg nieuwsgierig of het allemaal nog is zoals ik me herinner. Er is wel wat veranderd, maar het meeste is inderdaad hetzelfde gebleven. Leuk om te zien.

Als we buiten wat proberen te gaan lezen, lukt dat eigenlijk niet, want binnen de kortste keren hebben we allebei zes kinderen op schoot. Ze vinden het heel grappig dat ons haar zo anders is en verbazen zich over de haartjes op onze armen. Ook vinden ze onze tijdschriften heel interessant, al snappen ze de tekst natuurlijk niet.

’s Avonds vallen we meteen met onze neus in de boter, de stroom valt uit. Dus Irma maakt ook meteen mee hoe het er ’s avonds vaak aan toe gaat in Kawambwa. 😉

Dinsdag nemen we bellenblaas mee naar buiten. De kinderen vinden het geweldig. Ze willen het liefst allemaal blazen, alleen de kleintjes blazen wat te hard, waardoor er geen bellen komen. Uiteindelijk blazen de wat oudere kinderen bellen en rennen de kleintjes er als een speer achteraan, terwijl ze allemaal oerkreten uitstoten. Erg leuk om ze zo enthousiast te zien!

Daarna bekijken we met Monica de fotoboeken van de bouw en de opening die Esther heeft gemaakt. Zo leuk om terug te kijken en herinneringen op te halen.

Woensdag doen we ’s ochtends inkopen, want die middag gaan we naar de Ntumbachushi Falls met de kinderen. We springen allemaal achterin de pick-up en een klein half uurtje later zijn we bij de watervallen. De jongere kinderen blijven beneden met Sister Maria en wij gaan met de oudere kinderen naar boven om te zwemmen. De kleine kinderen eisen het grootste deel van de tijd onze aandacht op, dus het was erg leuk om nu onze volle aandacht op de oudere kinderen te richten. We zwemmen, klimmen omhoog via de rotsen en gooien over met balletjes. Ook hebben de kinderen onze camera ontdekt en worden de nodige foto’s gemaakt. Nadat er een groepsfoto is gemaakt voor de grote waterval is het weer tijd om terug te gaan. Een heel geslaagde middag!

Donderdag is alweer onze laatste dag in Kawambwa. We krijgen heel lief allebei een Chitenge in de kleuren van de Zambiaanse vlag. Helen krijgt onze camera weer in handen en heeft een hele serie foto’s in en om het weeshuis gemaakt, dus we hebben straks genoeg foto’s om uit te zoeken! ’s Avonds spelen we nog wat spelletjes met de kinderen en kletsen over van alles en nog wat. Ze vinden het jammer dat we niet langer blijven. We hebben een ontzettend leuke tijd gehad, maar alles bij elkaar heeft onze reis lang genoeg geduurd, dus het is tijd om weer naar huis te gaan.

Irma en Miriam